کاشتن

        شاه انوشیروان به موسم دی                رفت بیرون از بهر شکار

        در سر راه دید مزرعه ای                        که در آن بودند مردم

       اندر آن دشت پیرمردی دید                     که گذشته است از عمر او نود

       دانه جوز در زمین می کاشت                  که فصل بهار سبز شود

        گفت کسری به پیرمرد حریص                 که چرا حرص می زنی چندین؟

         پاهای تو بر لب گور است                      تو کنون جوز می کنی به زمین

       جوز ده سال عمر می خو اهد                   که قوی گردد و به بار آید

       تو که بعد از دو روز خواهی مرد                 گردکان کشتند چه کار آید؟

      مرد دهقان به شاه کسری گفت:                مردم از کاشتن زیان نبرند

       دگران کاشتند و ما خوردیم                       ما بکاریم و دیگران بخورند

ملک الشعرای بهار                         

 

/ 3 نظر / 29 بازدید
احمد پایمرد

سلام خان .ممنون بابت این شعر زیبا. دیگران کاشتند و ما نخوردیم حضرات خوردند و بردندو ....

آواجون

اگر برای یک اشتباه هزار دلیل بیاورید،در واقع هزار و یک اشتباه از شما سرزده است. ابن سینا

پیمان اوریا

پیامی ز مژگان تر می‌فرستم ما فقیران که روز در تعبیم بیا تا جهان را به هم برزنیم... ملک‌الشعرای بهار[گل]