دیار بختیاری

  آن گل زود رس چوچشم گشود

به لب رودخانه تنها بود

گفت دهقان سالخورده که:

حیف که چنین یکه بر شکفتی زود

لب گشادی کنون بدین هنگام

که ز تو خاطری نیابد سود

گل زیبای من ولی مشکن

کور نشناسد از سفید کبود

نشود ز من کم بدو گل گفت

نه به بی موقع آمدم پی جود

کم شود از کسی که خفت و به راه

دیر جنبید و رخ به من ننمود

آن که نشناخت قدر وقت درست

زیر این طاس لاجورد چه جست؟

    

(نیما یوشیج)

نوشته شده در ۱۳٩٥/٦/۱ساعت ۸:٤۱ ‎ب.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()


Design By : Pichak