دیار بختیاری

براهی در،سلیمان دید موری               که با پای ملخ می کرد زوری

بزحمت خویش را هر سو کشیدی        وز آن بار گران هر دم خمیدی

زهر گردی برون افتادی از راه              زهر بادی پریدی چون پر کاه

به تندی گفت:کای مسکین نادان         چرائی فارغ از ملک سلیمان

بیازین ره به قصد پادشاهی                بخور در سفره ما هر چه خواهی

به خار جهل،پای خویش مخراش         براه نیکبختان آشنا باش

چرا باید چنین خونابه خوردن              تمام عمر خویش را بار بردن

رهست اینجا و مردم رهگذارند           مبادا بر سرت پائی گذارند

بگفت:از سور کمتر گوی با مور          که موران را قناعت خوشتر از سور

چو اندر لانه خود پادشاهند               نوال پادشاهان را نخوانند

برو جائی که جای چاره سازیست      که مارا از سلیمان بی نیازیست

نیفتد با کسی ما را سروکار              که خود هم توشه داریم هم انبار

بجای گرم خود هستیم ایمن            زسرمای دی و تاراج بهمن

چو ما خود خادم خویشیم و مخدوم    بحکم کس نمی گردیم محکوم

گرت همواره باید کامکاری                زمور آموز رسم بردباری

مرو راهی که پایت را ببندند             مکن کاری که هشیاران بخندند

اگر زین شهد؛کوته داری انگشت      نکوبد هیچ دستی بر سرت مشت

چه در کار و چه در کار آزمودن           نباید جز بخود محتاج بودن

(پروین اعتصامی)

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱۱/٦ساعت ٩:۳٤ ‎ب.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()


Design By : Pichak