دیار بختیاری

سکوت،بند گسسته است.

کنار دره،درخت شکوه پیکر بیدی.

در آسمان شفق رنگ

عبور ابر سپیدی.

نسیم در رگ هر برگ می دود خاموش.

نشسته در پس هر صخره وحشتی به کمین.

کشیده از پس یک سنگ سوسماری سر.

ز خوف دره خاموش

نهفته جنبش پیکر.

به راه می نگرد سرد،خشک،تلخ،غمین.

چو مار روی تن کوه می خزد راهی،به راه،رهگذری.

خیال دره و تنهائی

دوانده در رگ او ترس.

کشیده چشم به هر گوشه نقش چشمه وهم:

ز هر شکاف تن کوه

خزیده بیرون ماری.

به خشم از پس هر سنگ

کشیده خنجر خاری.

غروب پر زده از کوه.

به چشم گم شده تصویثر راه و راهگذر.

غمی بزرگ،پر از وهم

به صخره سار نشسته است.

درون دره تاریک

سکوت بند گسسته است.

    (سهراب سپهری)

نوشته شده در ۱۳٩٤/۸/٧ساعت ۱٢:٥٦ ‎ق.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()


Design By : Pichak