دیار بختیاری

بزرگی داد یک درهم گدا را                         که هنگام دعا یاد آر مار

یکی خندید و گفت این درهم خرد               نمی ارزید این بیع و شرا را

روان پاک را آلوده مپسند                          حجاب دل مکن روی و ریا را

مکن هرگز بطاعت خودنمایی                      بران زین خانه، نفس خودنمارا

بزن دزدان راه عقل را راه                            مطیع خویش کن حرص و هوی را

چه دادی جز یکی درهم که خواهی             بهشت و نعمت ارض و سما را

مشو گر ره شناسی، پیرو آز                        که گمراهیست راه، این پیشوا را

نشاید خواست از درویش پاداش                   نباید کشت، احسان و عطارا

صفای باغ هستی، نیک کاریست                  چه رونق، باغ بیرنگ و صفا را

به نومیدی، درشفقت گشودن                       بس است امید رحمت، پارسا را

تونیکی کن به مسکین و تهیدست                  که نیکی، خود سبب گردد دعارا

از آن بزمت چنین کردند روشن                       که بخشی نور، بزم بی ضیا را

از آن بازوت را دادند نیرو                              که گیری دست هر بی دست و پارا

از آن معنی پزشکت کرد گردون                     که بشناسی ز هم درد و دوا را

مشو خودبین، که نیکی با فقیران                  نخستین فرض بودست اغنیا را

ز محتاجان خبرگیر، ای که داری                     چراغ دولت و گنج غنارا

به وقت بخشش و انفاق پروین                      نباید داشت در دل جز خدارا

                                      (پروین اعتصامی)

 سال نو مبارک برای شما سالی سرشار از شادی و شادکامی آرزومندم 

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٢/٢۸ساعت ۱٢:٢۱ ‎ق.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

 چو درختی در صمیم سرد و بی ابر زمستانی

هر چه برگم بود و بارم بود،

هر چه از فرّ بلوغ گرم تابستان و میراث بهارم بود،

هر چه یاد و یادگارم بود،

ریخته است

چون درختی در زمستانم،

بی که پندارد بهاری بود و خواهد بود.

دیگر اکنون هیچ مرغ پیر یا کوری!

در چنین عریانی انبوهم آیا لانه خواهد بست؟

دیگر آیا زخمه های هیچ پیرایش،

با امید روزهای سبز آینده،خواهدم اینسوی و آنسو خست؟

چو درختی اندر اقضای زمستانم.

ریخته دیری ست

هر چه بودم یاد و بودم برگ

یاد با نرمک نسیمی چون نماز شعله بیمار لرزیدن،

برگ چونان صخره کرّی نلرزیدن،

یاد رنج از دستان منتظر بردن،

برگ از اشک و نگاه و ناله آزردن.

ای بهار همچنان تا جاودان در راه!

همچنان تا جاودان بر شهرها و روستاهای دگر بگذر.

هرگز و هرگز

بر بیابان غریب من

منگر و منگر.

سایه نمکناک و سبزت هر چه از من دورتر خوشتر.

بیم دارم کز نسیم ساحر ابریشمین تو

تکمه سبزی بروید باز بر پیراهن خشک و کبود من.

همچنان بگذار

تا درود دردناک اندهان ماند سرود من.  (مهدی اخوان ثالث)

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٢/٢٥ساعت ۱٢:٠٢ ‎ق.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

قاصدک!هان،چه خبر آوردی؟

از کجا،وز که خبر آوردی؟

خوش خبر باشی،امّا،امّا

گرد بام و در من

بی ثمر می گردی.

انتظار خبری نیست مرا

نه زیارتی نه زدیّار و دیاری-باری،

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس،

برو آنجا که ترا منتظرند.

قاصدک!

در دل من همه کورند و کرند.

دست بردار از این در وطن خویش غریب.

قاصد تجربه های همه تلخ،

با دلم میگوید

که دروغی تو،دروغ که فریبی تو،فریب.

قاصدک!هان،ولی...آخر...ایوای!

راستی آیا رفتی با باد؟

با توام،آی!کجا رفتی؟آی...!

راستی آیا جائی خبری هست هنوز؟

مانده خاکستر گرمی،جائی؟

در اجاقی _طمع شعله نمی بندم_خُردک شرری هست هنوز؟

قاصدک!

ابرهای همه عالم شب و روز

در دلم میگریند.

(مهدی اخوان ثالث)

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٢/۱٧ساعت ۱٢:٤٠ ‎ب.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

بهلول و دارغه

آورده اند که داروغه بغداد در بین جمعی ادعا کرد که تا بحال هیچکس نتوانسته است مرا گول بزند بهلول در میان آن جمع بود بداروغه گفت گول زدن تو کار آسانی است ولی به زحمتش نمی ارزد.

داروغه گفت چون از عهده بر نمی آئی این حرف را می زنی بهلول گفت افسوس که الساعه کار خیلی واجبی دارم و الا همین الساعه تو را گول می زدم. داروغه گفت حاضری بروی و فوری کارت را انجام دهی برگردی.

بهلول گفت بلی پس همین جا منتظر من باش فوری می آیم پس بهلول رفت و دیگر برنگشت داروغه پس از دوساعت معطلی بنا کرد به غرغر کردن و بعد گفت اولین دفعه است که این دیوانه مرا این قسم گول زد و چندین ساعت بی جهت من را معطل و از کار باز نمود.                                                                                                                                                                                                                  شکار رفتن بهلول و هارون                                                                                                                                                                                               روزی خلیفه هارون الرشید و جمعی از درباریان به شکار رفته بودند بهلول با آنها بود در شکارگاه آهویی نمودار شد خلیفه تیری بسوی آهو انداخت ولی به شکار نخورد بهلول گفت احسنت! خلیفه غضبناک شد و گفت مرا مسخره می کنی؟                              بهلول گفت احسنت من برای آهو بود که خوب فرار نمود.                                                                                                                                                        بهلول و صاحب حساب                                                                                                                                                                                                    آورده اند که بهلول به بصره رفت و چون در آن شهر آشنائی نداشت برای مدت کمی اطاقی اجاره نمود ولی ان اطاق از بس کهنه ساز و مخروبه بود به محض وزش باد یا بارانی تیرهایش صدا میکرد بهلول پیش صاحب خانه رفته و گفت اطاقی که بمن دادهاید بی اندازه خطرناک است زیرا بمحض وزش باد صدا از سقف و دیوارش شنیده میشود. 

صاحب خانه که مردی شوخی بود در جواب بهلول گفت عیبی ندارد البته میدانید که تمام موجودات به موقع حمد و تسبیح خدای را میگویند و این صدای تسبیح و حمد اطاق است.

بهلول گفت: صحیح است ولی چون تسبیح و تحلیل موجودات به سجده منجر میشود من از ترس سجده اطاق خواستم زودتر فکری بنمایم.

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٢/۱٢ساعت ۱٢:۱٠ ‎ب.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

ستاره گم شد و خورشید سر زد

پرستویی به بام خانه پر زد

در آن صبحم صفای آرزو یی

شب اندیشه را رنگ سحر کرد

پرستو باشم و از دام این خاک

گشایم پر به سوی بام افلاک

ز چشم انداز بی پایان گردون

در آویزم به دنیایی طربناک

پرستو باشم و از بام هستی

بخوانم نغمه های شوق و مستی

سرودس سر کنم با خاطری شاد

سرود عشق و آزادی پرستی

پرستو باشم از بامی به بامی

صفای صبح را گویم سلامی

بهاران را برم هر جا نویدی

جوانان را دهم هر سو پیامی

تو هم روزی اگر پرسی ز حالم

لب بامت ز حال دل بنالم

وگر پرواز کنم بر من نگیری

که می ترسم زنی سنگی به بالم  

(فریدون مشیری)

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٢/٧ساعت ٩:٥٢ ‎ق.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

هست شب،یک شب دم کرده و خاک

رنگ رخ باخته است.

باد،نوباوه ی ابر،از بر کوه

سوی من تاخته است.

هست شب.همچو ورم کرده تنی گرم دراستاده هوا

هم ازین روست نمی بیند اگرگمشده ای راهش را.

با تنش گرم،بیابان دراز

-مرده را ماند در گورش تنگ-

به دل سوخته ی من ماند

به تنم خسته،که می سوزد از هیبت تب.

هست شب.آری شب.  (نیما یوشیج)

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٢/٥ساعت ۱٢:٠٥ ‎ب.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

تلخ

چون قرابه زهری

خورشید از خراش خونین گلو می گذرد.

سپیدار

دلقک دیلاقی است

بی مایه

با شلوار ابلق و شولای سبزش

که سپیدی خسته خانه را

مضمونی دریده کوک می کند.

مرمر خشک آبدان بی ثمر

آئینه عریانی شیرین نمی شود

و تیشه کوهکن

بی امان ترک اکنون

پایان جهان را

در نبضی بی رویا می کوبد.

کند

همچون دشنه ای زنگار بسته

فرصت

از بریدگی های خونبار عصب می گذرد  (احمد شاملو)

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٢/٢ساعت ۱٠:٢٠ ‎ب.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()


Design By : Pichak