دیار بختیاری

شیر فروشی،آب در میان شیر می ریخت،و به عنوان شیر خالص می فروخت

روزی سیل آمد و همه گوسفندان او را برد و به هلاکت رساند.او از این پیش آمد

بسیار ناراحت شد و به گریه افتاد،در حالی که خودش به گناه خود اقرار کرده و می گفت:(ا

ین آبهای اندک را در میان شیر ریختم و فروختم و کم کم جمع شد و بصورت سیل درآمد

و گوسفندهایم را برد)

داشت شبانی رمه در کوهسار           پیر و جوان گشته از او شیر خوار

شیر که از بز به سبو ریختی               آب در آن شیر بیامیختی

روزی از آن کوه به صحرای خاک           سیل بیامد رمه را برد پاک

خواجه چو با غم شد و آزار،جفت         کارشناسیش در این باب گفت:

کاین همه آب تو که در شیر بود           سیل شد و آن رمه را در ربود 

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٠/٢۸ساعت ۱:۳۱ ‎ب.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

مسافری به خانه ئیکی از ثروتوندان رفت و ازر او خواست که چند روز مهمان او باشد،ثروتمند گفت:خانه من مسافرخانه مسافرین نیست،مسافر به او گفت:من از تو سه سوال دارم خواهش میکنم پاسخ آنها را بده.ثروتمند گفت بپرس.

او گفت:1-چه کسی قبل از تو در این خانه بود و زندگی می کرد؟جواب داد پدرم

2-پرسید قبل از پدرت چه کسی در این ساختمان زندگی می کرد؟جواب داد جدم

3-پرسید بعد از تو چه کسی در این ساختمان زندگی می کند؟جواب داد اگر خدا بخواهد فرزندم.

مسافر گفت:بنابراین شما مهمان و مسافر هستی،این خانه منزل غریبان و مسافران است

وچون من هم غریب و مسافر هستم،حق مهمانی در این ساختمان را دارم.

صاحب خانه،از این گفتار،تحت ناثیر قرار گرفت،و از خوش کلامی مسافر خوشحال گردید و چند روز او را نزد خود مهمان کرد

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٠/٢٥ساعت ٥:۱٤ ‎ب.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

پادشاهی در بیابان از سپاهش(شاید برای شکار صید)دور شد و در بیابان گرسنه و تشنه و خسته ماند و نزدیک بود به هلاکت برسد،از دور خیمه ای دید،خود را به آنجا رساند،دید یک زن با پسری در خیمه است،پادشاه از مرکبش پیاده شد.

آن زن او را نشناخت،ولی مهمان نوازی می کرد،و تنها یک گوسفند که داشت،ذبح کرد و غذای مطبوعی آماده نمود و پادشاه را از هلاکت نجات داد.

پادشاه به شهر آمد،و فردای آن روز،فرستاد تا آن زن و فرزندش را نزد او بیاورند.

ماموران رفتند و آن زن را به دربار آوردند،پادشاه به وزرای خود گفت:این زن مرا در چنان حالی،نجات داده،به نظر شما چه پاداشی به او دهم.

یکی گفت:هزار اشرفی،دیگری گفت هزار گوسفند و ....

پادشاه گفت:همه شما اشتباه کردید،این زن و فرزند،تمام هستی خود را که یک گوسفند بود برای من،ذبح کردند،من الگر خواسته باشم تلافی کنم باید تمام هستی خود را به آنها ببخشم

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٠/٢٤ساعت ۱:٢٦ ‎ب.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

کاروانی از کوفه به سوی مکه رهسپار شد،شخصی پا برهنه و سر برهنه و تهیدست نیز همراه کاروان به راه افتاد،و سر خوش می گفت:

نه بر اشتری سوارم نه چو خر به زیر بارم       نه خداوند رعیت و نه غلام شهریارم

غم موجود و پریشانی معدوم ندارم              نفسی می زنم آسوده و عمری بسر آرم

یکی از شتر سوارها به او گفت:کجا می روی بر گرد که در راه به سختی می میری،او سخن شترسوار را گوش نکرد و براه خود اذامه داد تا رسیدند به منزلگاه محمود،در آنجا آن شتر سوار پولدار بیمار شد و مرد،آن پا برهنه تهیدست ببالین او آمد و گفت:(ما در این سختی نمردیم و تو با آنهمه آسایش مردی)

شخصی همه شب بر سر بیمار گریست      چو روز شد او بمرد و بیمار بزیست

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٠/٢۳ساعت ۱٢:٥۱ ‎ق.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

   پسر رو قدر مادر دان که دایم                  کشد رنج پسر بیچاره مادر

   برو بیش از پدر خواهش که خواهد           ترا بیش از پدر بیجاره مادر

   نگه داری کند نه ماه و نه روز                  ترا چون جان ببر بیچاره مادر

   از این پهلو به آن پهلو نگردد                    شب از بیم خطر بیچاره مادر

   بوقت زادن تو مرگ خود را                       ببیند در نظر بیچاره مادر

    بشوید کهنه و آراید او را                         چو کمتر کارگر بیچاره مادر

    اگر یک سرفه بی جا نمائی                    خورد خون جگر بیچاره مادر

    برای اینکه شب راحت بخوابی                 نخوابد تا سحر بیچاره مادر

    بمکتب چون روی تا باز گردی                  بود چشمش بدر بیچاره مادر

   نبیند هیچکس زحمت بدنیا                     زمادر بیشتر بیچاره مادر

   تمام حاصلش از زحمت اینست               که دارد یک پسر بیچاره مادر 

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٠/٢۱ساعت ۳:۳۳ ‎ب.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

یکی از صاحبدلان،زورآزمائی را دید که بهم آمده و در خشم شده و کف بر دهان آورده،گفت:این چه حال است؟ کسی گفت فلان کس او را دشنام داده است.

صاحبدل گفت:(این فرومایه هزار من سنگ برمی دارد و طاقت بار یک سخن ندارد

لاف سر پنجگی و دعوی مردی بگذار

                                                  عاجز نفس،فرومایه،چه مردی چه زنی

گرت از دست برآیددهنی شیرین کن

                                                  مردی آن نیست که مشتی بزنی بر دهنی

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٠/٢٠ساعت ٦:٤٩ ‎ب.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

مرد فقیری پسر کوچکی داشت،روزی به او گفت:پسرم امروز با من بیا با هم به باغی از باغهای مردم برویم و اندکی میوه،دزدی کنیم پسر خردسال با پدر به راه افتاد،ولی می دانست این کار نادرست است،اما نمی خواست با پدر مخالفت کند.وقتی که پدر و پسر به محل مقصود رسیدند،پدر به پسر گفت:همینجا بایست و به اطراف بنگر،اگر دیدی کسی ما را از دور دید به من خبر بده.

پسر ایستاد و پدر مشغول جیدن میوه از درخت مردم شد،پس از چند دقیقه،پسر به پدر گفت(بابا ما را یک نفر می بیند! )پدر از این خبر ترسید،و با شتاب از درخت پائین آمد و از او پرسید؟او که ما را می بیند کجاست؟

پسر هوشیار گفت؛(او خدائی است که همه را می بیند و به همه چیز آگاه است)

پدر از گفتار عمیق پسرش ،شرمنده شد و بعد از این جریان ،هیچگاه دزدی نکرد

 

 

 

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٠/۱٩ساعت ٦:٠٢ ‎ب.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

        شاه انوشیروان به موسم دی                رفت بیرون از بهر شکار

        در سر راه دید مزرعه ای                        که در آن بودند مردم

       اندر آن دشت پیرمردی دید                     که گذشته است از عمر او نود

       دانه جوز در زمین می کاشت                  که فصل بهار سبز شود

        گفت کسری به پیرمرد حریص                 که چرا حرص می زنی چندین؟

         پاهای تو بر لب گور است                      تو کنون جوز می کنی به زمین

       جوز ده سال عمر می خو اهد                   که قوی گردد و به بار آید

       تو که بعد از دو روز خواهی مرد                 گردکان کشتند چه کار آید؟

      مرد دهقان به شاه کسری گفت:                مردم از کاشتن زیان نبرند

       دگران کاشتند و ما خوردیم                       ما بکاریم و دیگران بخورند

ملک الشعرای بهار                         

 

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٠/۱٦ساعت ۱۱:٢۱ ‎ق.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

(فتحعلی شاه)از شاهان بزرگ قاجار که 37سال سلطنت کرد روزی در میان دو تن از زنهایش که یکی به نام (جهان)ودیگری به نام(حیات)بود نشسته بود و این شعر را خواند

نشسته ام به میان دو دلبر و دو دلم           کرا به مهر بگیرم ،در این میان خجلم

جهان گفت:تو پادشاه جهانی،جهان تو را باید.

حیات گفت:اگر حیات نباشد جهان به چه کار آید؟

یکی از ندیمه های حرمسرا این گفتگو را شنید و نامش (بقا)بود،به پیش آمد و گفت:

حیات و جهان هر دو شان بی وفا است       بقا را طلب کن که آخر بقا است

کشکول بیان الحق ص 58

 

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٠/۱٥ساعت ۱٢:٠٧ ‎ب.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

   به نوم کر دگار بختیاری                  که هر جا بید یار بختیاری

   به اسم اوکه ور دستم قلم داد        به جونم سی ولاتم درد و غم داد

   خدا وختی من دستم قلم ناد          به نون و القلم اوسو قسم داد

   که درد دردمندون نویسم                جفای کینه توزون نویسم

   مونه وا غصه و غم آشنا کرد            منه ایلی پر از قصه رها کرد

    مو نادم پا به ای دنیای خاکی         منه خاکی که هد مصداق پاکی

دیاری مملو از صدق و صداقت             زبونزید از دلیری و شجاعت

به ذات لایزال کردگاری                      دیاری نید مثل بختیاری

شاعر(عباس ارشاد بختیاری) 

 

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٠/۱٤ساعت ۱۱:٠٥ ‎ق.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

شخصی در مسافرت مهمان شخص دیگر شد،هنگام خواب ،میزبان لحاف کوچکی آورد،مسافر نظر به اینکه هنگام خواب هوا نسبتا گرم بود،با خود گفت همین لحاف کافی است،وقتی که خوابید و هوا کم کم سرد شد او در هر چند دقیقه ای زیر لحاف جمع میشد تا گرم شود،سر انجام با نزدیک شدن سحر صبح،مسافر دید هوا سرد است،کاملا خود را زیر لحاف جمع کرد و با سختی آن شب را به صبح رساند.صبح که شد رو به میزبان کرد و گفت؛

هر کس که به خانه تو آید                عهدی کند و دگر نیاید

در اول شب سه زرع درازی             در آخر شب دو زرع کم آید

میزبان در پاسخ گفت؛

هر کس که مسافر چنین است        رسم و ستم زمانه این است

خواهد نشود سه زرع به یک زرع       در خانه خراب خود نشیند

به این ترتیب،مهمان را از زیاده روی در مهمان شدن و طبعا مزاحم شدن،منع نمود

داستانها و پندها (جلد ششم)     

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٠/۱۳ساعت ٦:٠٩ ‎ب.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

ای که روزی همه خلق ز انبار تونه           آسمونها و زمین کرده کردار تونه

ئی همه نقش و نگاری که منه دنیا هد      همه از پرتو یک جلوه دیدار تونه

افتو و ئی همه نوری که اتاوه بزمین           مختصر ذره ای از تابش رخسار تونه

ئی همه او که بدریا چونو هی موج ازنه       چکه ای از کرم اور گهر بار تونه

حق تو داری بکنی هر چه بدنیا اخوهی      چون همه بید و نبید زنده ز پندار تونه

هر بنائی که بسازن همه ویرون ابوهه        غیر پاینده فقط گنبد دوار تونه

افسر ئی فخر بسه سی تو که بعد از مرگت    اسم لر تا به ابد زنده ز اشعار تونه 

 

 

 

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٠/٩ساعت ٦:٤٢ ‎ب.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

ای افتو و مه،به زیر چوقات                                     ای پاک ترین پیا محمد(ص)

ای نوکر نوکر بلالت                                                صد حاکم و پیشوا محمد(ص)

ای وسته به خاک پای اسبت                                  خان و لر و کخدا محمد(ص)

ای سی دل او وجود پاکت                                      آبید جهون بپا محمد(ص)

ای اسم تو من همه ولاتا                                       ایبنده ره خطا محمد(ص)

گل نقش جهون آفرینش                                         ای دین تو پا بجا محمد(ص9

ای دادرس همه پیایل                                             ای وا همه آشنا محمد(ص)

دونم که نه آفریده خلقی                                         بهتر ز تو دی خدا محمد(ص)

سی گویل مال من قیامت                                      آبو اوچو رهنما محمد(ص)

آسون تو بگر به پیروونت                                          روز عمل و جزا محمد(ص)

(داراب)کسی نداره او چو                                       ای چرن ز دل که یا محمد(ص)     

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٠/٧ساعت ۸:٥۱ ‎ب.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

ای خدایی که صفا زینت کهسار تونه

                                                     بختیاری همه جا بنده بیدرا تونه

وا یو که هر چه اخوا وس تو ندادی هو هنی

                                                     هر چه داره همو نن باز بدهکار تونه

بختیاری نه من ریت ایکنه جون به فدات

                                                     همه دونن ز ته دل هو طرفدار تونه

ار که افتون یه دستس بگره مهنه یه دست

                                                       سر فرازیس که خاک ته پوزار تونه

ارمو بد کردم و شیطونته راضی کردم

                                                      دل مو وا تونه و سخت گرفتار تونه

ترانه های محلی(قهرمان محمدی بختیاری) 

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٠/۳ساعت ۱٠:٤٤ ‎ق.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()

 امام رضا (ع)می فرماید

بر شما باد راز پوشی در کارهاتان در امور دین و دنیا.روایت شده که افشا گری کفر است

و کسی که افشای راز کند با قاتل شریک است و هر چه از دشمن پنهان داری،دوست هم

از آن آگاهی نیابد.شهادت امام رضا (ع)بر دوست دارانش تسلیت باد 

نوشته شده در ۱۳٩۳/۱٠/٢ساعت ۱٠:٥٧ ‎ق.ظ توسط مرادعیسوند نظرات ()


Design By : Pichak